به هر آن که دوست می داری بیاموز که

                              عشق از زندگی کردن بهتر است

                       و به هر که دوست تر می داری بچشان که

                              دوست داشتن از عشق برتر 

از زخمی که بر روی شانه هایم سنگینی میكند

در شبگیر نیایش خالصانه تو! ای بهترین بهانه تداعی

شقایقهای سوخته! ای خوشترین ترانه ی مرغ عشق

ای پیچش نیلو فرانه !ای تمنای عارفانه شبهای نياز

رو به قبله ای دل نهاده ام که کعبه امال من است و سر به خاكي  

ساییده ام که قبله حاجات من است

من چه می خواهم از این گردون تیزرو جز خلوتی سوخته

 وتو را می خواهم تا ابدیت

ای عشق من دوستت دارم

از خود مران که قسم می خورم هنوز جز با دوچشم مست تو عهدی نبسته ام

به عوض دسته گلی که فردا بر مزارم خواهی آورد؛ امروز با شاخه گلی

یادم کن .. به عوض سیل اشکی که فردا بر مزارم خواهی ریخت امروز

با تبسّمی شادمانم کن . زشت و زیبایی من از قلم صنع خداست گرچه زشتم

قلبم را به دزدگیر مجهز کرده بودم تا کسی نتواند آن را از من بگیرد ولی یک روز صبح

  چقدر سخت

تو چشمای کسی که تمام عشقت و ازت

دزدید و بجاش یک زخم همیشگی  رو قلبت هدیه داد

زل بزنی و بجای انکه لبریزه کینه و نفرتشی حس کنی که هنوز هم دوستش داری

چقدر سخت

دلت بخواد باز سرت و به دیوار تکیه بدی

تا یک بار دیگه زیر آوار غرورش همه وجودت خرد شه

چقدر سخت

تو خیالت ساعت ها با اون حرف بزنی ولی

وقتی دیدیش هیچ چیز جز سلام نتونی بهش بگی

چقدر سخت

وقتی پشتت به اون دونه های اشگ

گونه هات و خیس کنه اما مجبور باشی

 بخندی تا نفهمه که هنوز هم دوستش داری

چقدر سخت

گل آرزوهات و تو باغ دیگری ببینی و هزار بار

تو خودت بشکنی و اون وقت آروم زیر لب بگی گل من باغچه نو مبارک

نمی دونم چرا قسمت می کنم روز ها ی خوب زندگیم و

چرا تو اول قصه همه من و دوست دارن وسط قصه میشه

همه سر به سرم می گذارن تا می خواد قصه تموم شه همه

تنهام می گذارن می تونم مثل همه دورنگ باشم دل نبازم

می تونم مثل همه یک عشق بادی بسازم تا با یک نیش زبون

بترک و خراب بشه تا بیان جمعش کنن با اشک چشم سراب بشه

می تونم بازی کنم با عشق و احساس کسی می تونم درست کنم

ترس دل و دلواپسی می تونم دروغ بگم تا خودم و شیرین کنم

می تونم پشت دلا قایم بشم کمین کنم ولی با این همه حرفا

باز منم مثل اونا یک دروغ گو می شم و همیشه ورد زبون ها می مونم

یک نفر پیدا بشه به من بگه چه کار کنم

                           با چه تیری اون و که دوستش دارم شکار کنم

 من باید از چی بفهمم چه کسی دوستم داره

توی دنیا اصلا عشق واقعی وجود داره

...خدايا

به هركس كه دوست داري بياموز

كه عشق از زندگي كردن بهتر است

و به هركه دوست تر ميداريش

...بچشان

كه دوست داشتن از عشق برتر است

عشق يک جوشش کور است و پيوندى از سر نابينايى. اما دوست داشتن پيوندى خودآگاه و از روى بصيرت روشن و زلال .
عشق، بيشتر از غريزه آب مى خورد و هرچه از غريزه سرزند بى ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع مى کند و تا هرجا که يک روح ارتفاع دارد، دوست داشتن نيز همگام با آن اوج مى يابد .
عشق درغالب دل ها، درشکل ها و رنگ هاى تقريبا مشابهى، متجلى می شود و داراى صفات و حالات و مظاهرمشترکى است، اما دوست داشتن درهرروحى جلوه اى خاص خويش دارد و از روح رنگ مى گيرد و چون روح ها برخلاف غريزه ها هرکدام رنگى و ارتفاعى و بعدى و طعم و عطرى ويژه ى خويش دارد ، مى توان گفت که به شماره ى هرروحى ،‌ دوست داشتنى هست .
عشق با شناسنامه بى ارتباط نيست و گذر فصل ها و عبور سال ها برآن اثر مي گذارد، اما دوست داشتن در وراى سن و زمان و مزاج زندگى مى کند و برآشيانه ى بلندش روز و روزگار را دستی نيست …
عشق، درهر رنگى و سطحی، با زيبايى محسوس ،‌ درنهان يا آشکار، رابطه دارد . چنانکه شوپنهاور مى گويد : شما بيست سال بر سن معشوق تان بيفزاييد، آنگاه تاثير مستقيم آنرا بر روى احساستان مطالعه کنيد ! اما دوست داشتن چنان در روح غرق است و گيج و جذب زيبايى های روح که زيبايى محسوس را بگونه اى ديگر می بيند .
عشق طوفانى و متلاطم و بوقلمون صفت است، اما دوست داشتن آرام و استوار و پر وقار و سرشار از نجابت .
عشق با دورى و نزديکى در نوسان است. اگر دورى به طول انجامد ضعيف مى شود، اگر تماس دوام يابد به ابتذال مى کشد. و تنها با بيم و اميد و تزلزل و اضطراب و « ديدار و پرهيز » زنده ونيرومند مى ماند. اما دوست داشتن با اين حالات نا آشنا ست. دنيايش دنياى ديگرى است .

عشق، ‌جنون است و جنون چيزى جزخرابى و پريشانى « فهميدن » و « انديشيدن » نيست. اما دوست داشتن،‌ در اوج معراجش، ‌ازسرحد عقل فراتر می رود و فهميدن و انديشيدن را نيز از زمين مى کند و با خود به قله ى بلند اشراق مى برد .
عشق زيبايى هاى دلخواه را درمعشوق مى آفريند و دوست داشتن زيبايی هاى دلخواه را در « دوست » مى بيند و مى يابد .
عشق يک فريب بزرگ و قوى است و دوست داشتن يک صداقت راستين و صميمى، بى انتها و مطلق .
عشق در دريا غرق شدن است و دوست داشتن در دريا شنا کردن .
عشق بينايی را می گيرد و دوست داشتن می دهد .
عشق خشن است و شديد و درعين حال ناپايدار و نامطمئن. و دوست داشتن،‌ لطيف است و نرم و درعين حال پايدار و سرشار از اطمينان .
عشق همواره با شک آلوده است و دوست داشتن سراپا يقين است و شک ناپذير .
از عشق هرچه بيشتر مى نويسيم، ‌سيراب تر مى شويم و از دوست داشتن هرچه بيشتر، ‌تشنه تر .
عشق هرچه ديرتر مى پايد کهنه تر مى شود و دوست داشتن نوتر .
عشق نيرويى است درعاشق که او را به معشوق مى کشاند، و دوست داشتن جاذبه ايست در دوست، که دوست را به دوست مى برد